Inspiratie!

Vorig jaar heb ik de laatste expositie van Richard Avedon mogen
bewonderen in het FOAM in Amsterdam. Ik was zwaar onder de indruk
van zijn naturelle manier van mensen op de foto zetten. Heel erg puur.

Avedons portretten geven de indruk van een kaal  realisme, niet omdat ze de realiteit spiegelen, maar omdat ze ieder manierisme van de geportretteerde uitschakelen.

Avedons methode van fotograferen wordt beheerst door neutraliteit en optimale scherpte. Hij fotografeert zijn subjecten voor een groot wit vel papier dat tegen een muur, of de zijkant van een vrachtwagen is bevestigd, in de schaduw: ‘Ik wil dat de lichtbron onzichtbaar is, om de rol daarvan in de aanblik van de dingen te neutraliseren’. Het maken van een portret kost hem soms twee tot drie dagen: ‘Ik observeer hoe hij beweegt, reageert, uitdrukkingen die op zijn gezicht verschijnen, zodat ik, tijdens het maken van het portret, door middel van instructies kan versterken wat hij van nature doet, hoe hij is’. Dat versterken wordt in de hand gewerkt door de lange sluitertijden en de geringe scherpte-diepte, die maken dat de persoon zich zeer lang zeer stil moet houden. Onvermijdelijk leidt dat tot een zekere verstarring. (kunstbus.nl)

Parr begon zijn carrière in de jaren zeventig met zwartwit series waarmee hij de sociale verhoudingen van de Engelse middenklasse waar hij zelf ook toebehoort becommentarieert.

Parr brak begin jaren tachtig internationaal door met de confronterende kleurenserie The Last Resort, een serie over een vervallen badplaats. Drie jaar lang houdt Parr zich bezig met de serie over het verval van de Engelse badplaats New Brighton waar te dikke Britten hun vakantie doorbrengen, patat etend op de betonnen pier, tussen rondslingerend afval Parr toont met veel humor hilarische en soms groteske elementen van de Westerse, met name Britse consumptiemaatschappij.