De laatste tijd kan ik zeggen dat ik leef. Wat is dat nou voor een onzin zul je wel denken, je leeft toch al 19.5 jaar? Ehh ja. Maar nu heb ik het over ECHT leven. Ik heb het over s’ ochtends vol energie op staan, over dansen in de zon. Over dagen die uit elkaar barsten van de inspiratie, over vele nieuwe ontmoetingen maar ook her en der een afscheid. En vooral over de vele leuke dingen die op mijn pad komen en de bakken energie die ik daar van krijg!
Dit weekend heb ik gewoon mijn eerste expositie. Wie had dat een jaar geleden kunnen denken? Toen stond ik nog op standje ‘hoe overleef ik in hemelsnaam dit eerste jaar op de academie’. En natuurlijk is er de afgelopen jaren veel gebeurd, en kan ik nou niet echt zeggen dat ik een rustige middelbare schooltijd achter de rug heb. Ik besefte me gisteren ineens dat zoveel mensen toen tegen me hebben geroepen hoe sterk ik was dat ik ondanks alles in een keer mijn VWO diploma heb gehaald. Dat ik zomaar in de eerste week van mijn 18e levensjaar naar Antwerpen verhuisde en daar ging studeren. Dat ze dat ‘ondanks alles’ zo ongelooflijk stoer vonden.
Misschien was dat het ook wel, ik heb geen idee. Maar wat ik pas ECHT stoer vind van mezelf is dat ik momenteel vanuit mijn kracht werk. Niet vanuit de dingen die er zijn gebeurd, maar vanuit het NU. Ik sta dit weekend gewoon op Lust For Life young! En weet je waarom? Omdat het goed met me gaat. Omdat ik leef. Omdat ik geniet. Omdat ik voel. Omdat ik ben. Ik ben eindelijk ‘s een keer niet ‘dat meisje wat al zoveel heeft meegemaakt’ en dat voelt goed. Heel erg goed.
(fotograaf: Roos Thijssen)