Ik wil een blog schrijven. Alles in mijn kriebelt om te gaan schrijven. En ik kan het over duizend dingen hebben. En over niks. Ik kan het bijvoorbeeld hebben over de journey die ik afgelopen week weer heb mogen doen bij Marilyn, mijn toverfee. Het blijft een bijzondere ervaring, elke keer weer dat ik op reis ga in mezelf. En men, wat toevallig dat ik net dat mooie stukje had gelezen in “Eten Bidden Beminnen” van Elizabeth Gilbert. Wat kan je ego een kreng zijn, dat heb ik tijdens deze journey wel gemerkt. Ik kreeg hoofdpijn, viel in slaap, wilde mn neus snuiten terwijl er niks te snuiten viel, en ga zo maar door. Allemaal door mijn ego die me probeerde af te leiden om maar niet de confrontatie aan te gaan met de pijnlijkere dingen. Uiteindelijk heb ik mijn ego streng toegesproken, en toen dat niet werkte hem gewoon een lolly gegeven. Was hij even zoet en kon ik tenminste aan mezelf werken, zonder dat hij (of zij?) zich ermee bemoeide.
Ik kan het ook hebben over de fabelachtige fantastische mega toffe polaroid camera die ik vandaag zomaar heb gekregen van iemand. Daar werd ik heel erg gelukkig van.
Ik kan ook alvast vertellen over de toffe shoots die in de planning staan, maar dat doe ik lekker niet. Ik bedoel, die foto’s zien jullie wel als ik ze gemaakt heb.
Ik kan ook eindeloos uitweiden over mijn chinchilla’s die nu hun kooi aan het kapot knagen zijn om maar een beetje aandacht te krijgen van mij. Alsof ze dat nooit krijgen, en ik ze altijd vergeet eten te geven. Dat is trouwens wel een ding. Mijn goudvis. Dat dier is zo ontzettend slim. Elke avond voordat ik naar bed ga, en dus bijvoorbeeld opsta van mijn bureau, begint mijn goudvis – die trouwens gewoon ‘vis’ heet – als een bezetene rondjes te zwemmen in zijn kom. Dit alles om mijn aandacht te trekken want ja, -ik geef het toe- anders zou ik m zomaar eens kunnen vergeten. Nou vind ik het sowieso al een hele prestatie dat Vis het zolang volhoudt. De meeste vissen die ik heb gehad gingen allemaal vrij snel naar de vissenhemel.
Zo had ik ooit 6 guppies gekregen van mijn vader. Mooie kom erbij, plantjes, zuurstof extra, goed voer en ga zo maar door. Elke week ging er eentje dood en na 6 weken was ik dus alweer guppie-loos.
Dit was volgens mij een van de warrigste blogs die ik heb geschreven, maar ach, dat mag ook wel een keer.
Ik zal jullie verdere onzinnigheden besparen. Mijn blog-kriebels zijn weer tevreden en gerustgesteld.