Archive for April, 2011
E.G.O – Eten Bidden Beminnen – Elizabeth Gilbert
2011
04.14
04.14
Het enige wat ik volgens mij doe als ik probeer te mediteren, is met mezelf in debat gaan.
- Dat is gewoon je ego, dat ervoor probeert te zorgen dat het je de baas blijft. Daar IS je
ego nu eenmaal voor. Het zorgt ervoor dat je je afgezonderd voelt, dat je een gevoel van
dualiteit hebt, en probeert je ervan te overtuigen dat je onvolmaakt en gebroken en alleen
bent, in plaats van helemaal intact.
Maar wat heb ik daaraan?
- Niks, dat is het hem juist. Het is niet de taak van je ego dingen te doen waar jij iets aan
hebt. Het heeft maar een taak: zelf aan de macht blijven. En op dit momentje is je ego
doodsbang omdat het op het punt staat afgedankt te worden. (journey?!) Als je op dit
spirituele pad blijft, dan zijn de dagen van die smiecht geteld. Binnen de kortste keren zit
je ego zonder werk en neemt je hart alle beslissingen. Dus vecht je ego voor zijn leven. Het
speelt een spelletje met je verstand, probeert zich te doen gelden, probeert je afgezonderd
te houden in een kooi, ver weg van de rest van het universum. Vooral niet naar luisteren.
Hoe doe je dat? Niet luisteren?
- Hb je weleens geprobeerd een kleuter een speeltje af te pakken? Vindt hij niet leuk he?
Hij begint meteen te schreeuwen en te schoppen, de beste manier om een kleuter een
speeltje af te pakken is door hem af te leiden. Iets anders geven om mee te spelen.
In plaats van met alle macht te proberen gedachten van je af te zetten, moet je je verstand iets beters
geven om mee te spelen. Iets gezonders.
Zoals?
- Zoals liefde, Pure goddelijke liefde.
En wat nog meer?
2011
04.06
04.06
Ik kan me nog heel goed herinneren. Een jaar of 7 was ik. Ik zat op de stoel in de keuken en was aan het nadenken. Je had ons huis, en de stad, en het land, en europa, en dan de oceaan. En dat was dan de wereld. En buiten de wereldbol was het heelal, waar nog meer wereldbollen waren. En de zon. En de maan. Maar dan? Wat was er dan? Het kon toch niet zo dat er dan niks meer was? Ik raakte helemaal gefrustreerd en voordat ik het wist zat ik jankend op de keukenvloer. Zeven jaar oud. Want wat was er dan BUITEN het heelal??
Ik weet nog goed dat papa me aantrof. Een klein hoopje verdriet op de grond dat niks snapte van de wereld. Want ja, wat IS er dan buiten die wereld. Die wereld die wij maar aan t vervuilen zijn.
Dit zit ik me weer af te vragen terwijl ik in de zon zit op mijn dak. Je hebt natuurlijk veel dingen die je kan geloven. Sommigen zullen zeggen dat daarbuiten God is. Anderen hebben het over Allah. Weer anderen zeggen dat daarbuiten de hemel is, en de hel. Of Buddha, of een Hogere Macht. Oneindige Liefde, het paradijs van de Goden. Of misschien is onze aarde niet meer dan een pluisje op een bloem, net zoals in de film ‘Horton Hears a Who’.
Eigenlijk weet ik het nog steeds niet. Ik weet niet of ik kan geloven in de oneindigheid van het heelal. Ik denk van niet. Net zo min kan ik geloven in een God. Ik ben meer iemand die gelooft in de natuur en zijn krachten. In het licht, in de liefde. Een soort onzichtbare natuurlijke energie die je altijd kan opwarmen van binnen. Zoiets. Maar nog steeds kan ik me eindeloos afvragen wat er dan BUITEN dat zogenaamde eindeloze heelal is. Alleen dit keer niet meer huilend op de keukenvloer, maar gewoon op mijn dak in de zon.
