Het is half 10 ‘s ochtends. Ik lig in bed. Ella Fitzgerald & Louis Armstrong schallen uit de speakers. Ik kijk naar buiten buiten door mijn beslagen raam -ik woon nou eenmaal in een erg oud gebouw- en hoor paardenhoeven klepperen op straat. Daar lig ik dan. Intens gelukkig te zijn.
Ik begin me steeds meer te beseffen wat een belangrijke, goede keuze het is geweest om weg te gaan uit Antwerpen. Hoeveel ik ook van je hou Antwerpen, Breda heeft mijn hart ook veroverd. Doodeng vond ik het. Zomaar weg uit Antwerpen, waar ik net mijn draai had gevonden. En blij was ik, dat ik zo snel een kamer had gevonden. En wat ben ik geschrokken, toen bleek dat die kamer, die er zo goed uitzag, zo’n hel bleek te zijn. 3.5 week heb ik er gewoond. Ik was er niet op mijn gemak, was met regelmaat bang in mijn eigen huis dankzij mijn huisgenoten. Ben voor het eerst in mijn leven magnetron maaltijden gaan halen omdat de keuken te smerig was om te koken, en moest de wc telkens eerst schoonmaken voordat ik erop durfde te gaan zitten. Voorgelogen door de huisbaas. Het beloofde studentenhuis bleek studentloos te zijn.
Blijkbaar moest ik er iets van leren, en toen ik me besefte wat het me probeerde te leren kon ik het accepteren. Binnen 3 dagen had ik iets nieuws gevonden. Prachtig hoe dat werkt. Daarna heb ik nog een maand bij mijn ouders gebivakkeerd en tufte ik een paar keer per week van Den Bosch naar Breda in mijn rode gevaarte, om toch gewoon naar de academie te kunnen gaan. En nu. Nu woon ik dus op het allerfijnste plekje ooit!
Tel bij dit alles op dat het goed gaat op de academie, dat ik onwijs veel leuke dingen doe, dat ik zo’n beetje de hele vlindertuin van artis heb ingeslikt, en de hele dag loopt te grijnzen, en bedenk je dan hoe het 5 jaar geleden was. Wie had ooit kunnen denken dat ik nu hier zou staan?
