Inspiratie!

Zoals jullie allemaal hebben gezien heb ik de afgelopen 6 weken maar bar weinig updates geplaatst. De meesten van jullie hebben waarschijnlijk wel meegekregen dat ik een dubbele nierbekkenontsteking heb gehad, en daardoor sowieso al 4 weken zoet mee ben geweest. Helaas gaat het herstel een stuk langzamer dan gedacht en ben ik nog steeds niet helemaal de oude. Het gevolg hiervan is dus dat er weinig updates te zien zijn op mijn website, omdat ik erg weinig aan het fotograferen ben. Zodra ik ook maar iets nieuws heb zal ik het met jullie delen! Tot die tijd kunnen jullie genieten van foto’s die ik met mijn telefoon maak, nagellakideetjes, muziekjes en zo af en toe wat schrijfsels!

Tot gauw!

Veertien jaar is ze. Het meisje. Zittend in de vensterbank van het ziekenhuis. Het ziekenhuis waar ze de laatste weken dagelijks is geweest. Ze staart naar buiten. Ze negeert het mobieltje dat trilt in haar broekzak. Ze heeft geen zin in mensen. Ze wil alleen zijn. Haar moeder zit beneden, in de kantine. Haar vader ligt boven, in de lelijke ziekenhuiskamer.

6 uur ’s ochtends was het. Op 4 Januari. Bijna 6 weken geleden inmiddels. Haar halfbroer maakte haar wakker. ‘We moeten naar het ziekenhuis, papa gaat dood’ was het enige dat hij zei. Op dat moment stond de wereld een paar seconden stil. Als verdoofd trok het meisje haar kleren aan en stapte naast haar broer in de auto. Onderweg belde ze een vriendin. ‘Papa gaat dood’ dit keer was ze zelf degene die de onwerkelijke woorden uitsprak.
Aangekomen op de IC zag ze haar vader liggen. Opgeblazen als een kogelvis. Zijn wimpers waren niet meer zichtbaar en om hem heen hingen zevenendertig verschillende infusen. Dit was haar papa niet. Zachtjes werd ze bij haar schouders gepakt. Een verpleegster bracht haar naar het kamertje van de dokter. Daar zaten haar moeder en broer. Ze weet niet eens meer hoe de dokter heette, of hoe hij eruitzag. Hij vertelde dat haar papa een vleesetende bacterie had. En dat hij dood zou gaan.
Ze moet heel hard gegild hebben, en is daarna de kamer uitgerend. Dat vertelde haar moeder later. Ze kan het zich niet meer herinneren. Wel weet ze nog dat er een meneer kwam uit de kerk. Mama vond dat fijn. De meneer zei allemaal moeilijke dingen en mama moest heel hard huilen.
Twee dagen later moest ze weer in het kamertje van de dokter komen. ‘Je papa is heel erg sterk, en het is een wonder dat hij er nog is, maar om dit te overleven moeten we wel zijn arm amputeren’. Dat moment weet ze nog heel erg goed. Ze kon het zich niet voorstellen, zo’n grote sterke papa met maar éen arm. Na de operatie hielden de nieren van haar papa er mee op. Er moest een dialyse apparaat komen, maar die hadden ze niet in het stomme ziekenhuis. Haar vader werd met 3 speciale ambulances vervoerd naar een ander ziekenhuis. Ze vond het vervelend in het nieuwe ziekenhuis. Nieuwe dokters en zusters die zomaar aan haar vader zaten. Die naalden in zijn lijf staken en rare vloeistoffen naar binnen spoten. Het leek wel een fabriek die continu aan het vechten was tegen de dood. Maar ze hadden wel een dialyse apparaat. En goede dokters. Dat hoopte ze tenminste. Na 6 weken zei een van de dokters dat de nieuwe medicijnen aan leken te slaan. Dat het misschien wel mogelijk was dat haar papa uit zijn nepslaap gehaald zou worden binnenkort.

Daar denkt ze aan. Zittend in de vensterbank. Het trillende mobieltje in haar zak nog steeds negerend. Het verhaal blijft maar door haar hoofd heen spoken. Ook al is haar vader sinds een paar dagen weer bij kennis. De dokter zei vanochtend dat het uiteindelijk allemaal wel goed zou komen. Beelden van de afgelopen weken schieten als raketten door haar hoofd heen. Ze heeft geen flauw idee wat er allemaal is gebeurd in zes weken tijd. Ze kan het nog nauwelijks bevatten. Haar vader blijft leven, volgens de dokter. De dokter waarvan ze zijn naam nu alweer is vergeten.

Ilse

Het is bijna altijd donker om me heen. Door het kleine raampje bovenin komt wat licht. Soms schijnt de zon. Dat is fijn. Dan zie ik Bezem in de hoek. En Klomp op de grond. Klomp mag veel vaker naar dat witte licht dan ik. Dan komt er iemand op Klomp lopen. Klomp zegt dat het geen pijn doet, maar ik geloof hem niet. Een enkele keer mag ik ook naar dat witte licht. Bezem noemde het ‘buiten’. Bezem weet dat.

Vaak als er spinnenwebben op Fiets zitten nemen ze haar mee voor het meisje. Meneer maakt de spinnenwebben dan kapot. Fiets moet al het werk doen. Ik zit alleen maar achterop. De laatste keer dat ze mij nodig hadden is al weer een tijd terug. Meneer kwam de schuur binnen met Tas. Ik moest ervoor zorgen dat Tas bleef zitten en niet van Fiets afviel. Met al mijn kracht hield ik Tas toen vast.

Altijd gaan we weer terug naar de schuur. En dan zit ik weer in het donker. Totdat er spinnenwebben op Fiets komen. Dan weet ik dat meneer snel weer komt en ik een poosje buiten kan spelen.

- Snelbinder

Het is half 10 ‘s ochtends. Ik lig in bed.  Ella Fitzgerald & Louis Armstrong schallen uit de speakers. Ik kijk naar buiten buiten door mijn beslagen raam -ik woon nou eenmaal in een erg oud gebouw- en hoor paardenhoeven klepperen op  straat. Daar lig ik dan. Intens gelukkig te zijn.

Ik begin me steeds meer te beseffen wat een belangrijke, goede keuze het is geweest om weg te gaan uit Antwerpen. Hoeveel ik ook van je hou Antwerpen, Breda heeft mijn hart ook veroverd. Doodeng vond ik het. Zomaar weg uit Antwerpen, waar ik net mijn draai had gevonden. En blij was ik, dat ik zo snel een kamer had gevonden. En wat ben ik geschrokken, toen bleek dat die kamer, die er zo goed uitzag, zo’n hel bleek te zijn. 3.5 week heb ik er gewoond. Ik was er niet op mijn gemak, was met regelmaat bang in mijn eigen huis dankzij mijn huisgenoten. Ben voor het eerst in mijn leven magnetron maaltijden gaan halen omdat de keuken te smerig was om te koken, en moest de wc telkens eerst schoonmaken voordat ik erop durfde te gaan zitten. Voorgelogen door de huisbaas. Het beloofde studentenhuis bleek studentloos te zijn.

Blijkbaar moest ik er iets van leren, en toen ik me besefte wat het me probeerde te leren kon ik het accepteren. Binnen 3 dagen had ik iets nieuws gevonden. Prachtig hoe dat werkt. Daarna heb ik nog een maand bij mijn ouders gebivakkeerd en tufte ik een paar keer per week van Den Bosch naar Breda in mijn rode gevaarte, om toch gewoon naar de academie te kunnen gaan. En nu. Nu woon ik dus op het allerfijnste plekje ooit!

Tel bij dit alles op dat het goed gaat op de academie, dat ik onwijs veel leuke dingen doe, dat ik zo’n beetje de hele vlindertuin van artis heb ingeslikt, en de hele dag loopt te grijnzen, en bedenk je dan hoe het 5 jaar geleden was. Wie had ooit kunnen denken dat ik nu hier zou staan?

Naomi Reijnders van ‘Leef je Droom’ vroeg mij een tijdje geleden of ik
een van de gastbloggers wilde zijn op haar website, die (hoe kan het ook
anders) gaat over het leven van je droom. Mijn eerste stukje staat online!

Klik op de link hieronder voor mijn eerste DroomBlog!

http://leefjedromen.weebly.com/1/post/2011/06/ilse-wolf-dwaal-door-mij.html

Zoals sommigen van jullie al wel zullen weten, kan ik behoorlijk goed fantaseren. Ik kan complete verhalen bedenken in mijn hoofd om na een half uur tot de conclusie te komen dat ik door het o zo chaotische Antwerpen aan het fietsen ben en op moet letten dat ik niet onder een tram kom.

Daarnaast heb ik vaak ook de meest bizarre dromen. Eens in de zoveel tijd droom ik zo sterk en onthoud ik praktisch ieder detail van de droom. Zo droomde ik ooit dat ik door 2 witte tijgers achterna gezeten werd in een soort van oosters wit fata morgana achtig paleis. Het was nacht en ik rende me helemaal rot. Uiteindelijk sprong ik in een zwembad om van ze af te komen.

Of die keer dat ik er heilig van overtuigd was dat er een panter in mijn straat rondliep, en dat ik hem overal tegenkwam. Afgelopen week droomde ik over een krokodil. En niet zomaar een krokodil, nee. Deze krokodil was GIGANTISCH. Ik was terecht gekomen in Portugal in een huisje waar een of andere inheemse stam woonde. Al kan ik me niet voorstellen dat er in Portugal nog inheemse stammen zijn, maar dat terzijde. Ik moest via mijn telefoon op internet om iemand te laten weten dat ik veilig was gearriveerd. In het huisje vond ik een boekje met een foto van een boom met rode en witte bloemen. En een soort van geheime kaart. Als ik precies op die plek ging staan zou ik een wifi verbinding kunnen hebben. Ik liep naar het raam om de plek te inspecteren, en drie keer raden wat er dus op die wifi plek lag…juist. Een enorme krokodil.

loop door mijn straten
dwaal door mijn stad

bouw een boomhut in mijn buik

zweef door mijn dag
tuimel door mijn nacht

met een touwladder omlaag

dans door mijn kamers
fladder in mijn hoofd

maak je eigen plekje

verover mijn zeeën
sluip door mijn bos

dan kom ik op bezoek

Gisterenavond toen ik op het punt stond om naar bed te gaan, zag ik ineens iets bewegen op mijn plafond. Nou woon ik in een behoorlijk oud gebouw, met een hoog plafond. Zo eentje waar je echt een flinke ladder voor nodig hebt om bijvoorbeeld een lamp op te hangen. Ik zag dus achterin mijn kamer, links in een hoekje iets bewegen. Dat ‘iets’ bleken 2 pissebedden te zijn. Getverdemme!!!

Daar sta je dan. Op je blote voetjes op de grond, naar boven te staren. Zonder trap. Een stoel neerzetten helpt ook voor geen meter, want dan kom je nog steeds anderhalve meter te kort. Twijfelend keek ik naar mijn bureau. Vervolgens naar mijn vensterbank. Ik bedacht me, dat als ik via mijn bureau op de vensterbank kon klimmen (van wel 4cm breed), dat ik dan op mijn tenen langs het raam, richting de hoek van mijn kamer kon schuifelen…en met een insecten-dodende-spuitbus in mijn hand, de indringers van de muur kon spuiten.

Waarom overkomen dit soort dingen je nou altijd midden in de nacht? No way dat ik ging slapen zonder die beesten weg te hebben gehaald. Ik heb namelijk een hoogslaper die precies in de hoek tegenover de pissebedden staat. Dat wil zeggen dat die vieze beestjes maar een metertje of 3 hoefden te overbruggen om gezellig bij mij in bed te kruipen. Lekker knus met zijn drietjes. Brrrr!

Heldhaftig als ik was klom ik in mijn pyamajurkje op mijn bureau, stapte met mijn tenen op de vensterbank en duwde me tegen het raam aan. Nou heb ik hele hoge ramen, dus mijn buren hadden een behoorlijk raar uitzicht. Je ziet immers niet elke dag een meisje dat zichzelf plat drukt tegen haar raam met een rode spuitbus in haar hand. Ik schuifelde centimeter voor centimeter richting de andere kant en toen ik ongeveer 30cm van de dieren was verwijderd strekte ik mijn arm en spoot ik ze van de muur. Ik voelde me heel eventjes een beetje superwoman, totdat ik me bedacht dat ik er ook weer af moest. Ik wist dat achter me een bedbank stond, dus op goed geluk sprong ik met een klein gilletje (je bent een vrouw of je bent het niet) naar achteren en belandde veilig op de bank.

Om vervolgens oog in oog te staan met een behoorlijk grote spin. AAAAAARGH!!!!!!

Ik wil een blog schrijven. Alles in mijn kriebelt om te gaan schrijven. En ik kan het over duizend dingen hebben. En over niks. Ik kan het bijvoorbeeld hebben over de journey die ik afgelopen week weer heb mogen doen bij Marilyn, mijn toverfee. Het blijft een bijzondere ervaring, elke keer weer dat ik op reis ga in mezelf. En men, wat toevallig dat ik net dat mooie stukje had gelezen in “Eten Bidden Beminnen” van Elizabeth Gilbert. Wat kan je ego een kreng zijn, dat heb ik tijdens deze journey wel gemerkt. Ik kreeg hoofdpijn, viel in slaap, wilde mn neus snuiten terwijl er niks te snuiten viel, en ga zo maar door. Allemaal door mijn ego die me probeerde af te leiden om maar niet de confrontatie aan te gaan met de pijnlijkere dingen. Uiteindelijk heb ik mijn ego streng toegesproken, en toen dat niet werkte hem gewoon een lolly gegeven. Was hij even zoet en kon ik tenminste aan mezelf werken, zonder dat hij (of zij?) zich ermee bemoeide.

Ik kan het ook hebben over de fabelachtige fantastische mega toffe polaroid camera die ik vandaag zomaar heb gekregen van iemand. Daar werd ik heel erg gelukkig van.

Ik kan ook alvast vertellen over de toffe shoots die in de planning staan, maar dat doe ik lekker niet. Ik bedoel, die foto’s zien jullie wel als ik ze gemaakt heb.

Ik kan ook eindeloos uitweiden over mijn chinchilla’s die nu hun kooi aan het kapot knagen zijn om maar een beetje aandacht te krijgen van mij. Alsof ze dat nooit krijgen, en ik ze altijd vergeet eten te geven. Dat is trouwens wel een ding. Mijn goudvis. Dat dier is zo ontzettend slim. Elke avond voordat ik naar bed ga, en dus bijvoorbeeld opsta van mijn bureau, begint mijn goudvis – die trouwens gewoon ‘vis’ heet – als een bezetene rondjes te zwemmen in zijn kom. Dit alles om mijn aandacht te trekken want ja, -ik geef het toe- anders zou ik m zomaar eens kunnen vergeten. Nou vind ik het sowieso al een hele prestatie dat Vis het zolang volhoudt. De meeste vissen die ik heb gehad gingen allemaal vrij snel naar de vissenhemel.
Zo had ik ooit 6 guppies gekregen van mijn vader. Mooie kom erbij, plantjes, zuurstof extra, goed voer en ga zo maar door. Elke week ging er eentje dood en na 6 weken was ik dus alweer guppie-loos.

Dit was volgens mij een van de warrigste blogs die ik heb geschreven, maar ach, dat mag ook wel een keer.

Ik zal jullie verdere onzinnigheden besparen. Mijn blog-kriebels zijn weer tevreden en gerustgesteld.